Een selectietraject duurt meestal tussen de 6 en 12 weken. De doorlooptijd hangt vooral af van de beschikbaarheid van leveranciers — denk aan wachttijden voor het voorbereiden van demo's en sessies.

Elk selectietraject is maatwerk — hoe duur een selectie uitpakt hangt onder andere af van het type oplossing (ERP, CRM, …) de complexiteit van je eisen en het aantal leveranciers dat we meenemen. Wat we je wél kunnen vertellen: wij werken voornamelijk voor het MKB en non-corporates. Niet de opgeblazen tarieven, wel de ervaring en expertise.

We besteden veel aandacht aan de menselijke factor — de culturele match met je implementatiepartner is vaak doorslaggevend voor succes. We werken met maatwerk, niet altijd rigide RFI's of RFP's. En we gebruiken creatieve werkvormen zoals speeddaten en carrousels om leveranciers écht te leren kennen.

We gebruiken een eigen selectiemethode met heldere stappen, gebaseerd op inmiddels ontelbare selectietrajecten. We bepalen samen hoe grondig het proces moet zijn, afhankelijk van het belang en de risico's. Met creatieve werkvormen om leveranciers écht te leren kennen.

Wij vergroten de kans drastisch dat je een keuze maakt waar je nu én in de toekomst blij mee bent. Met nadruk op 'kans', want een IT-oplossing selecteren is in de praktijk niet zo makkelijk (bekijk deze video). Het resultaat van een succesvolle selectie? Tevreden medewerkers, klanten én maximaal rendement op je IT-investering. Lees hier het interview van De Mandemakers Groep.

Pas als je weet wat je echt nodig hebt — en dat klinkt logischer dan het is. Veel organisaties roepen al snel: "We hebben een CRM nodig" en gaan direct in gesprek met leveranciers. Maar een nieuwe IT-oplossing is geen doel op zich, het is een middel. Welke problemen wil je oplossen? Hoe ziet het ideale proces eruit? Als je o.a. deze vragen niet eerst beantwoordt, is de kans groot dat je eindigt met een oplossing die niet voldoet. Neem de tijd voor deze fase — de uitkomst is soms verrassend anders dan je vooraf dacht. Meer weten? Bekijk onze video: softwareselectie: 7 pijnlijke lessen uit de praktijk.

Niet degene die toevallig tijd heeft — dat is een veelgemaakte fout. Een selectieproces is complexer dan het lijkt en vraagt om iemand met geloofwaardigheid in de organisatie, die verschillende afdelingen kan verbinden en de organisatie goed kent. De beste mensen zijn altijd druk, maar juist daarom is het zo belangrijk om iemand écht vrij te maken voor dit proces. Zonder een sterke kartrekker krijg je al snel te maken met weerstand en een moeizame implementatie.

Omdat zij straks dagelijks met de oplossing werken — niet het management, niet de consultants. Een selectie die alleen op directieniveau wordt gedragen, loopt al snel vast zodra de implementatie begint. Investeer daarom vroeg in het echte verhaal van de mensen die het werk doen en betrek de eindgebruikers vrijwel direct bij het proces. Zo krijg je niet alleen een beter passende IT-oplossing, maar creëert je ook meteen draagvlak.

Leveranciers willen verkopen — en dat is volkomen begrijpelijk. Maar het betekent wel dat ze vaak alleen adviseren vanuit hun eigen portfolio. Bovendien weten salesmensen soms verrassend weinig over de oplossing die ze verkopen. "Ja hoor, dat kunnen we regelen" klinkt geruststellend — tot je er tijdens de implementatie achter komt dat het toch niet kan. Mis je de kennis om leveranciers goed te challengen, schakel dan een onafhankelijke adviseur in. Zo kom je achteraf niet voor verrassingen te staan. Tijdens onze selecties gebruiken we creatieve alternatieve werkvormen om de leverancier te challengen.

Door niet alleen te beoordelen op de presentatie, maar ook goed te kijken naar de mensen die de implementatie gaan doen. Vraag expliciet wie er na de contracttekening aan tafel zitten — een goede verkoper zegt nog niets over de uiteindelijke kwaliteit van het implementatieteam. Doe daarnaast je huiswerk vóór de keuze: referentiebezoeken bij vergelijkbare organisaties en een proeftuin waarin je de leverancier op jouw eigen processen test, geven een veel realistischer beeld dan welke demo of salesgesprek ook.

Let bij de keuze van een implementatiepartij niet alleen op technische kennis, maar ook op schaal en cultuur. Als kleinere organisatie ben je bij een grote partij al snel een kleine klant — je krijgt niet de persoonlijke aandacht die je verwacht. Andersom loop je als grote organisatie bij een kleine partij al snel tegen capaciteitsproblemen aan. Ook de cultuur moet kloppen: een informele organisatie heeft weinig aan een implementatiepartner met strak geformaliseerde processen. Dit is geen detail. De implementatie en inrichting van een bedrijfskritisch systeem duurt al snel één tot meerdere jaren — en in die periode ben je intensief afhankelijk van je partner. Een mismatch in schaal of cultuur merk je dan dagelijks. Weet in welke league je speelt en kies een implementatiepartij die daar — in schaal én in werkwijze — bij past.

Begin bij de vraag of er überhaupt een IT-oplossing nodig is. Als een proces niet lekker loopt, wordt al snel naar IT gekeken — maar de oorzaak kan net zo goed liggen aan een onduidelijk proces, een verkeerde werkwijze of een organisatievraagstuk. Zonder de juiste diagnose krijg je geen goede oplossing, zelfs niet met de beste software. Pas als je weet wat je écht nodig hebt, bepaal je de richting: standaardsoftware, maatwerk of low-code? Dan kies je een concrete oplossing, en als laatste een implementatiepartner. In de praktijk wordt die volgorde regelmatig overgeslagen. Een medewerker spreekt iemand op een beurs, er volgt een demo, en voor je het weet zit je in een offertetraject. Drie keuzes in één gemaakt, puur op basis van wie je toevallig als eerste tegenkwam. Een leverancier wil zijn eigen oplossing verkopen — niet jouw kennis vergroten. Gun jezelf de ruimte om eerst de juiste vragen te stellen. Meer weten? Bekijk onze selectieaanpak.

RFI's en RFP's hebben hun waarde — maar trap niet in de val dat een dik document gelijk staat aan een goede selectie. Uitgebreide scorelijsten en beoordelingsmodellen wekken de indruk dat het proces objectief en waterdicht is. De realiteit is anders: voorkeuren, emoties en onderlinge beïnvloeding spelen een grotere rol dan je zou willen. Je kent het wel — een selectietraject waarbij iedereen vooraf al weet welke kant het op gaat, en de documenten dat achteraf netjes bevestigen. Gebruik RFI's en RFP's als hulpmiddel, niet als doel. Meer weten? Bekijk onze video: softwareselectie: 7 pijnlijke lessen uit de praktijk.

Vraag niet óf een leverancier iets kan — het antwoord is altijd "ja". De essentie zit in het hoe. "Leveren jullie API's?" levert geen duidelijkheid op of het een match is. "Hoe werken jullie API's en passen ze bij onze situatie?" wél. Datzelfde geldt voor functionele eisen: het verschil tussen standaardfunctionaliteit, configuratie en maatwerk zit niet in een vinkje, maar in het gesprek daarover. Stel ook eens een ongemakkelijke vraag: wat vonden jullie drie meest recente klanten de grootste zwakheden ná de go-live? Een leverancier die daar eerlijk op antwoordt, weet wat hij verkoopt én kent zijn eigen product. Geen antwoord? Of een vaag, ontwijkend verhaal? Een leverancier die zijn eigen zwaktes niet kent — of ze bewust verzwijgt — kan de leverancier zijn waarbij je tijdens de implementatie voor verrassingen komt te staan. Lees hier onze 7 alternatieve werkvormen voor selectie.

SaaS klinkt zorgeloos: geen investeringen, altijd de laatste versie, geen gedoe met beheer. Maar dat beeld klopt niet altijd. Softwareleveranciers zijn niet automatisch beheerexperts — en niet zelden besteden ze de hosting en het beheer zelf weer uit aan een derde partij. De beheervragen verdwijnen dus niet, ze worden alleen minder zichtbaar. Vraag daarom door: zijn er beveiligingscertificeringen zoals ISO 27001? Wat gebeurt er met jouw data als de leverancier failliet gaat of overgenomen wordt? Is er een ESCROW-regeling — en zijn er concrete afspraken om de omgeving daadwerkelijk weer in de lucht te krijgen?

Keuze uit één is geen keuze. Maar een eindeloze lijst levert ook niets op. Het gaat niet alleen om het aantal leveranciers, maar ook om de diepte van de vergelijking. Een demo zegt weinig — pas als je referentiebezoeken hebt gedaan bij vergelijkbare organisaties, de leverancier op jouw eigen processen hebt getest in een proeftuin, en de mensen achter de oplossing echt hebt leren kennen, kun je een weloverwogen vergelijking maken. Zorg ook voor voldoende contrast op je lijst. Blijven alle opties op elkaar lijken, dan is je longlist waarschijnlijk te eenzijdig samengesteld. Neem ook eens een minder voor de hand liggende partij mee — die levert soms verrassende inzichten op, ook als ze uiteindelijk niet winnen.

Die zijn onvermijdelijk — en eigenlijk gezond. Meningsverschillen worden een probleem als ze pas aan het einde van het proces naar boven komen. Regel daarom twee dingen vooraf. Ten eerste een helder besluitvormingsproces: wie heeft een stem, wie heeft een veto? Ten tweede: betrek eindgebruikers vroeg. Niet iedereen hoeft overal over mee te beslissen, maar de werkvloer moet wel vroeg gehoord worden — zij weten als geen ander waar het dagelijkse werk op vastloopt. Laat ze meedenken over de eisen en wensen, en betrek ze bij demo's en proeftuinen. De uiteindelijke keuze ligt bij een kleine, duidelijk afgebakende groep — maar die is dan wel gedragen door de hele organisatie.

Geen winnaar betekent niet per se dat het proces heeft gefaald — het kan ook een waardevol signaal zijn. Misschien zijn de criteria niet scherp genoeg, misschien voldoet geen enkele leverancier écht aan wat je nodig hebt, of misschien is er intern nog geen overeenstemming over wat het belangrijkste is. Ga terug naar de kern: welke problemen wil je oplossen en welke leverancier geeft daar het meest concrete antwoord op? Overweeg ook om de vergelijking te verdiepen — een extra referentiebezoek of een proeftuin op jouw eigen processen kan het verschil zichtbaar maken dat in een demo of offerte niet naar voren kwam. En als echt geen enkele partij voldoet: het is beter om het proces te verlengen dan een compromis te sluiten waar je jaren mee moet leven.

Vendor lock-in is de situatie waarin je zo afhankelijk wordt van een leverancier dat overstappen praktisch onmogelijk of onbetaalbaar is. Het ontstaat op meerdere niveaus: de technologie zelf, de implementatiepartner, en maatwerkcomponenten van een derde partij. De combinatie van die drie is vaak fataal. Bewuste lock-in hoeft niet altijd een probleem te zijn — als de relatie goed is, merk je er niets van. Maar zorg dat je er bewust voor kiest en neem in elk geval deze voorzorgsmaatregelen. Beperk maatwerk tot het noodzakelijke. Regel prijsindexering en data-exportmogelijkheden contractueel. Weet wat wel en niet jouw intellectueel eigendom is. En werk aan het begin al een exit-strategie uit — samen met de leverancier, terwijl de relatie nog positief is. Dan kun je dat nog in alle rust doen. Meer weten? Bekijk onze 20 tips 'Vendor lock-in: de betekenis en hoe ga je ermee om?'

Vraag niet alleen wat een leverancier nu kan, maar ook waar hij naartoe wil. Lijkt de visie van de leverancier op die van jouw organisatie? Hoe snel brengen ze nieuwe functionaliteiten uit? De IT-wereld beweegt razendsnel — de perfecte keuze bestaat niet, maar een leverancier met een heldere roadmap en bewezen vermogen om te ontwikkelen geeft wel meer zekerheid voor de toekomst.

Zodra je een oplossing hebt gekozen, volgt vaak meteen een tweede belangrijke keuze: wie gaat het implementeren? Dat is lang niet altijd de softwareleverancier zelf — voor veel oplossingen zijn er meerdere implementatiepartners actief in de markt. En die keuze is minstens zo belangrijk als de keuze voor de oplossing zelf. Een verkeerde partner kan zelfs de beste software tot een mislukking maken. Behandel de keuze voor een implementatiepartner daarom als een volwaardig selectietraject. Let op schaal, cultuur en wie er daadwerkelijk bij jou aan tafel komen — niet de mensen die de deal binnenhalen, maar de mensen die het werk gaan doen. En vergeet niet wat er na de livegang komt: adoptie is geen vanzelfsprekendheid. Zorg dat de implementatiepartner hier een actieve rol in speelt en stel ook eisen aan de beheerfase — SLA's, klanttevredenheid en tariefindexering.

Veel waardevolle kennis die tijdens een selectietraject is opgehaald — van gebruikerswensen tot gemaakte afwegingen en afgekeurde opties — verdwijnt zodra het project wordt overgedragen. Dat is zonde, want juist die context is goud waard tijdens de implementatie. Zorg daarom voor een goede vastlegging: niet alleen wát er besloten is, maar ook waaróm. Welke eisen zijn leidend geweest? Welke compromissen zijn gemaakt? En wie waren de betrokken mensen vanuit de organisatie? Een implementatieteam die begrijpt hoe de keuze tot stand is gekomen, kan veel gerichter aan de slag — en voorkomt dat dezelfde discussies opnieuw gevoerd moeten worden.